Sabela
estaba soa.
El
abandoáraa cando só pensaba en ser unha estrela do fútbol.
Sabela
queríao.
Pero
para el só existía unha cousa: o fútbol.
Sabela
esqueceuno, como se esquecen todos os amores da adolescencia que non son o
primeiro.
E agora
el volvía para amala.
Sabela
chorou, chorou tanto como cando el lle dixo que non a quería.
Pero
desta vez el acompañou as súas bágoas coas dela.
Sabela
botou a correr polas rúas daquela mollada cidade. Agora a que non quería nada
era ela.
